"التماس دعا"

     برام دعا کنین کنکور دارم...

 

تا بعد...!!!

"نشانی"

     من نشاني از تو ندارم .....
اما نشاني ام را براي تو مينويسم...
      در عصرهاي انتظار به حوالي بي كسي قدم بگذار...

   خيابان غربت را پيدا كن و وارد كوچه پس كوچه هاي تنهايي شو ...
        كلبه ي غريبي ام را پيدا كن كنار بيد مجنون خزان زده و كنار مرداب آرزوهاي رنگي ام ...
    در كلبه را باز كن ...
   به سراغ بغض خيس پنجره برو حرير غمش را كنار بزن
  مرا خواهي ديد...
   با بغضي كويري كه غرق عصاره انتظار است پشت ديوار دردهايم نشسته ام....!!
             **************

               كاش هيچ كس تنها نبود
                         كاش ديدنت رويا نبود
            گفته بودي مي مانم
                         اما رفتي................
              و گفتي: هنوز عاشقي
                    من دعا كردم براي بازگشت دستهاي تو
             ولي گويا بالي نبود
                    يك نفر آمد صدايم كرد و رفت
           با صدايش آشنايم كردورفت
                      پشت پرچين شقايق كه رسيد
                  ناگهان تنها رهايم كرد و رفت...........

"بهانه"

    بي آنكه بداني دوستت خواهم داشت

            بي آن كه بر لب آرم  در دل خواهم گفت

                         بي هيچ سخني  گوش خواهم داد

بي هيچ اندوهي در آغوشت خواهم گريست

            بي آن كه حس كني در تو آب خواهم شد

                        بي هيچ گرمايي كنار آشيانه ي تو آشيانه مي كنم

و فضاي آشيانه را پر از ترانه مي كنم

             مي پرسند : به خاطره چه زنده اي؟

                         و من براي زندگي تو را بهانه مي كنم...

    يادم باشه كه يادت باشه كه يادم بياري كه يادت بدم كه ياد بگيري كه هميشه به يادتم و يادت هيچ وقت از يادم بيرون نميره اينو يادت نره

"افسوس"

     آيا اين تقدير من است؟ تا روزها در جاده دلتنگي بنشينم و
افسوس دوري تو را بخورم.
     درختان جاده زندگيم در حال خشك شدن هستند.
  كاش در ميان اين همه اندوه كنارم بودي
     افسوس كه تو ديگر در كنارم نيستي 
  افسوس كه سرنوشت براي ما جدايي را رقم زده . 
  افسوس كه هرچه بدوم و بدوم تو دور و دورتر مي شوي 
  گفتي ما بدون هم خوشبخت تريم اما.... اما خوشبختي من در با تو بودن بود
افسوس كه خوشي ها تمام شد
افسوس كه باهم بودن ها تمام شد
اما اگر تو بدون من خوشبختي, دوري را تحمل ميكنم
من و تو دو خط موازي بوديم كه هرگز نقاشي پيدا نشد تا دو سر ما را عاشقانه
به هم برساند و تا آخر اين دنيا موازي خواهيم ماند.
                             لعنت به اين دنيا... آه...

آموختم كه چگونه گريه كنم امّا گريه به من نياموخت كه چگونه زندگي كنم تو نيز به من آموختي كه چگونه دوستت بدارم امّا به من نياموختي كه چگونه فراموشت كنم!!!

"وقتی تو نیستی"

    آنجا كه باغ در اسارت پاييز بود بهار آمد...
و با خلعتي از شكوفه هاي رنگين , باغ را به جشن شكوفايي و رقص شاهپركها دعوت نمود
       جويباران به حمايت درختان تشنه مي شتافتند كه مبادا  تگرگ بر مسير ذهن انها بتازد
و فصل طلايي هم آغوشي را به حصار تنگ خاموشي مبدل سازد
       وقتي تو نيستي انگار زمستان است و چترم را در باران گم كرده ام
وقتي تو نيستي جدول متقاطع تنهاييم را با گريه و آه و درد پر مي كنم
      و چشمانم را با گياه باران پيوند ميزنم...
وقتي تو نيستي گريه را بهانه ميكنم و با حنجره اي خونين فرياد مي زنم...
       اي دشت سوخته من بميرم براي تو كه حريم انديشه ات سراب تجلي نمود
وقتي تو نيستي من نيز نيستم....
      اي كاش از اول نمي ديدمت و از شراره بي رحمانه نگاهت نمي سوختم
    ولي افسوس!
         افسوس كه با اولين نگاهت سوختم 
    وبا دومين نگاهت آتش گرفتم
       وبا آرزوي سومين نگاهت خاكستر مي شوم...

"بی تو"

 
دوست دارم تو را نظاره كنم زير پايت پر از ستاره كنم
 گر بپرسند نازنينت كيست دوست دارم به تو اشاره كنم
 هيچ بادي نتوانست كه پيغام مرا
پشت ديوار دل او ببرد
لا اقل روزي اگر پرسيد در مورد عشق
پس بگوييد به او
عشق همان بود كه من
به او مي ورزيدم.....

بی تو شب ها آسمان بی ستاره است ...

غزل های باران بوی غربت می دهند...

 قصه های شب تکراریست...

     شب بو ها ديگر سرود خاک را نمی خوانند...

  روياها رمز بازگشت را از ياد برده اند...

پس بيا و با حضورت به ديارعاشقان صداقت و روشني ببخش...

 

"برای تو"

   كسي گفت: شرط دوست داشتن و عشق حفظ آن است.
      راستي! نهايت عشق را مي تواني در چشمهاي مضطربم بخواني؟؟
   اگر مي تواني پس تو هم مانند من عاشقي....

              *  *  *  *  *  *  *  *

            تو را خواهم تو را تنها 
                              كه در يك گوشه از قلبت به جا مانم
                                                                 نه با يك بوسه شيرين 
                                                    نه با يك حلقه زرين
                              كه تنها در نگاهت آشنا مانم...

                                      

 

"محاکمه عشق"

         جلسه محاكمه عشق بود و قاضي عقل
و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود,يعني فراموشي 
      قلب تقاضاي عفو عشق را داشت ولي همه اعضا با او مخالف بودند
قلب شروع كرد به طرفداري از عشق...
     آهاي چشم مگر تو نبودي كه آرزوي ديدن اونو داشتي؟
      اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي؟
و شما پاها كه هميشه كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد,حالا چرا اينقدر با او مخالفيد؟
     همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند, تنها عقل و قلب در جلسه ماندند
عقل گفت:ديدي همه از عشق بيزارند؟
     ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده چرا هنوز از او حمايت مي كني!؟
     قلب ناليد: كه من بدون عشق ديگر نخواهم بود و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار قبل را تكرار مي كند و فقط با عشق مي توانم يك قلب واقعي باشم...
   پس من هميشه از عشق حمايت خواهم كرد حتي اگر نابود شوم...
     

        در ازل پرتو حسنت ز تجلي دم زد            عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد

 

 

"سفر عشق"

     عاشقي مي خواست به سفر برود. روزها و ماههاو سالها بود كه چمدان مي بست.
هي هفته ها را تا مي كرد و توي چمدان مي گذاشت هي ماهها را مرتب مي كرد و
    روي هم مي چيدو هي سالها را جمع مي كرد و به چمدانش اضافه مي كرد.
او هرروز توي جيب هاي چمدانش شنبه و يكشنبه مي ريخت و چه قرن هايي را كه ته ته چمدانش
     جا داده بود و سالها بود كه خدا تماشايش مي كردو لبخند ميزد و چيزي نمي گفت.
اما سرانجام روزي خدا به او گفت: عزيز عاشق فكر نمي كني سفرت دارد دير مي شود؟
     چمدانت زيادي سنگين است با اين همه قرن و سال و اين همه ماه و هفته چه مي خواهي بكني؟
عاشق گفت: عشق و عاشقي سفري دور و دراز است.
  من به همه اين ماهها و هفته ها احتياج دارم, به همه اين سالها و قرن ها, زيرا  هر قدر هم كه عاشقي كنم
باز هم كم است.
     خدا گفت: اما عاشقي سبكي است. عاشقي سفر ثانيه است,نه درنگ قرنها و سال ها. بلند شو و برو و هيچ چيز با خودت نبر جزهمين ثانيه كه من به تو مي دهم...
      عاشق گفت:چيزي با خود نمي برم,باشد,نه قرني و نه سالي و نه ماه و هفته اي را...
اما خدايا ! هر عاشقي به كسي محتاج است.به كسي كه همراهي اش كندبه كسي كه پا به پايش بيايد, به كسي كه اسمش معشوق است...
خدايا چه كنم؟
       خدا گفت: نه,نه كسي و نه چيزي. "هيچ چيز" توشه توست و "هيچ كس" معشوق تو در سفري كه نامش عشق است
و آنگاه خدا چمدان سنگين عاشق را از او گرفت و راهيش كرد.
        عاشق راه افتاد و تنها بود و هيچ كس را نداشت. 
           جز خدا كه هميشه با  او بود...

"دوستت دارم"

     تقدس نگاههايت را مي ستايم
 به بلنداي بلندترين عرش كبريايي ذهن كوچكم
     به وسعت بزرگترين حرم عشق و اميدي كه تو مرا داده اي
دستهاي مهربانت براي همان يك بار مرا زندگي بخشيد
      ياسهاي سپيد روي نگاههايت اميدهايم را به تسخير زيباييش درآورده
فكرهاي كوچكم را در باغچه نگاهت خواهم كاشت تا رشد كند و فردا از ديوار كوتاه
      تخيلاتم بالا برود و تكيه كند به اميدواريم به تو
و قصه دروغين غرور را از ذهن نيلوفرها بزدايد
      مهربان من دستهاي نا توان عشقم را بگير
پاي رفتن تا عمق سكوت زيبايت را تو به من هديه كن 
       و فرداي زيباي ذهن شاپرك را تو در نگاه گل به تصوير بكش
دوستت دارم هاي پنهانيم را در لبان چشمه مي كارم تا شادي چشمه ها بجوشد,
      بغرد و به تو برساند پيام مرا اين چنين 
          دوستت دارم ...